مرا با عشق سنجيدي و رفتي

تمام هستي ام نيلوفري

بود تو هستي مرا چيدي و رفتي

كنار اتظارت تا سحر گاه شبي همپاي پيچك ها نشستم

 تو از راه آمدي با ناز و آن وقت تمناي مرا ديدي و رفتي

 شبي از عشق تو با پونه گفتم

دل او هم براي قصه ام سوخت

غم انگيزست توشيداييم را به چشم خويش فهميدي و رفتي

 چه بايد كرد اين هم سرنوشتي ست

 ولي دل رابه چشمت هديه كردم

سر راهت كه مي رفتي تو آن را به يك پروانه بخشيدي و رفتي

 صدايت كردم از ژرفاي يك ياس به لحن آب نمناك باران

نمي دانم شنيدي برنگشتي و يا اين بار نشنيدي و رفتي

 نسيم از جاده هاي دور آمد

نگاهش كردم و چيزي به من نگفت

توو هم در انتظار يك بهانه از اين رفتار رنجيدي و رفتي

عجب درياي غمناكي ست اين عشق

 ببين با سرنوشت من چها كرد

 تو هم اين رنجش خاكستري را ميان ياد پيچيدي و رفتي

 تمام غصه هايم مقل باران فضاي خاطرم را شستشو داد

و تو به احترام اين تلاطم فقط يك لحظه باريدي و رفتي

دلم پرسيد از پروانه يك شب چرا عاشق شدي

در عجيبي ست و يادم هست تو يك بار اين را ز يك ديوانه پرسيدي و رفتي